Burgerlijk, familie

Luctor et emergo

Het is niet dat ik niks beleef en daarom niks te schrijven heb. Integendeel! Ik kom juist tijd te kort voor van alles en nog wat. Het jaar 2022 is alweer bijna voorbij, en Lukas is alweer 8,5 maand oud! De tijd gaat zo snel als je het druk hebt. Ik ben dit blog zo’n twee jaar geleden begonnen in een periode dat ik het wat rustiger had, mezelf wel goed op de rit had, en het heerlijk vond om de tijd te nemen om mijn gedachten en gebeurtenissen op te schrijven. Nu ben ik een hele ervaring en verantwoordelijkheid rijker. En de periode van rust en ontspannenheid voor mezelf, die is soms erg ver te zoeken. En de momenten dat ik die heb, zet ik al snel mijn telefoon of tv aan (verkeerde gewoonte), en ben ik met mijn hoofd alweer bezig met het volgende moment op de dag of verder in de week.

Lukas is echt alles aan het ontdekken en uitproberen. Hij tijgert het hele huis rond, trekt zich aan alles en iedereen op, probeert te staan of zitten, valt om, huilt als hij omvalt, huilt als je iets van hem afpakt wat hij niet mag hebben. Kortom. De periode van eten-slapen-spelen-repeat is voorbij. En de paar uurtjes die Lukas nog slaapt overdag, heb ik echt nodig om even bij te tanken. Een kind hebben is heerlijk, maar je wordt er soms ook behoorlijk moe van. En dat merk je op de momenten dat je even niks om handen hebt en op de bank ploft. Je staat de hele tijd aan.

Thuiskomen na een lange volle werkdag, betekende eerder dat ik even lekker op de bank plofte. Nu ga ik meteen door met mijn andere fulltime ‘baan’: Lukas ophalen van de opvang, thuis meteen eten koken, want hij is hongerig en hangerig van alle indrukken en spelletjes. Maar ondertussen wilt hij worden gedragen, knuffelen en getroost. Waarbij ik altijd in een spagaat zit, omdat je met een kind in je armen de aardappels niet kan schillen… En die ‘error’ in mijn hoofd, dat vind ik heel lastig. Het voelt soms als tien ballen in de lucht houden en zelf proberen niet om te vallen.

Mijn man is een grote steun! We doen de opvoeding van Lukas echt samen en wisselen elkaar heel veel af. Maar de keerzijde daarvan is dat wij elkaar maar weinig zien. De momentjes met z’n drieën zijn er grofweg alleen tijdens het avondeten (en zelfs dat niet altijd) en meestal op zondag. Verder voelt het alsof we om beurten werken, sporten, winkelen, het huishouden doen, Lukas verzorgen en af en toe naar familie gaan. We zitten in een zeer strak regime. Structuur voor Lukas en voor onszelf. Waarbij het echte gezamenlijke gezinsleven er soms wel aan voorbij schiet.

Nu lijkt het misschien alleen maar geklaag en lastig. Maar zo wil ik het absoluut niet neerzetten. Lukas is echt een verrijking voor ons leven. Hij lacht, speelt, is super lief en schattig. Het is geweldig om te zien hoe hij de wereld ontdekt. Zelf ga ik ook ineens veel meer naar details kijken en structuren voelen. Wat voor ons super normaal is, is voor hem heel erg nieuw en spannend. Je ziet hem denken: wat kan ik met dit voorwerp, hoe voelt het, is het zwaar, licht, zacht, groot, klein, maakt het geluid, gaat het kapot als ik het laat vallen, stuitert of rolt het, etc. Het is geweldig om hem zo te zien groeien. En juist daarom wil ik zo graag met z’n drieën zijn avonturen delen.

Na volgend week hebben we alle drie twee weken vakantie aan huis. Daar ben ik echt aan toe. En ik hoop heel erg dat we onze gezinsmomentjes kunnen pakken. Ik kan het moederschap na ruim 8 maanden niet meer wegdenken, maar de invulling is wel elke keer weer anders. En dat blijft wennen. Misschien kunnen we voor het nieuwe jaar een paar dingen anders aanpakken. Want deze denderende trein, mag soms echt wel even stilstaan bij het station.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s